Pecorino
Pecorino is Italiaanse schapenkaas in vele varianten, van mild en romig tot hard en zout. Onmisbaar in cacio e pepe en andere Romeinse klassiekers.

Pecorino is een categorie, geen enkelvoudige kaas. De naam komt van het Italiaanse woord pecora, dat schaap betekent. Elke regio in Italië heeft zijn eigen versie: pecorino romano uit Lazio, pecorino sardo van Sardinië, pecorino toscano uit Toscane en pecorino siciliano van Sicilië. Al deze varianten dragen een DOP-bescherming en worden uitsluitend van schapenmelk gemaakt.
Soorten pecorino: romano, toscano en sardo
Pecorino romano is de bekendste en hardste variant. Ondanks de naam Rome in zijn titel komt het grootste deel tegenwoordig van Sardinië; de beschermde oorsprongsbenaming staat productie toe in Lazio, op Sardinië en in de Toscaanse provincie Grosseto. De kaas rijpt minstens vijf maanden, en voor het raspen meestal acht maanden of langer. Hij wordt flink gezouten en is daardoor hard, droog en uitgesproken zout. Wie in de winkel om pecorino kaas vraagt, krijgt in Nederland meestal deze variant.
Pecorino toscano is milder en romiger. Hij bestaat als fresco, die al na een paar weken klaar is, en als stagionato, die minstens vier maanden rijpt. De fresco is zacht en melkachtig en past op de kaasplank of in een salade; de stagionato is steviger en nootachtiger en laat zich raspen.
Pecorino sardo komt van Sardinië en heeft een vollere schapenmelksmaak dan de toscano. De dolce rijpt kort en is zacht, de maturo rijpt langer en wordt hard en pittig. Sommige maturo wordt licht gerookt. Op Sardinië eet je hem als tafelkaas, met honing of met dun knapperig pane carasau.
Verschil tussen pecorino en parmezaan
Het grootste verschil zit in de melk. Pecorino is gemaakt van schapenmelk, Parmezaanse kaas van deels afgeroomde koemelk. Schapenmelk is vetter en geeft een scherpere, licht dierlijke smaak, waar parmezaan nootachtig en zoetig hartig is.
Ook zout en rijping verschillen. Pecorino romano is duidelijk zouter en rijpt korter, vanaf vijf maanden, terwijl Parmigiano Reggiano minstens twaalf maanden rijpt en daardoor de knapperige kristallen en de diepe umami krijgt. Parmezaan komt uit Emilia-Romagna, pecorino romano vooral van Sardinië en uit Lazio.
Je kunt de twee vaak uitwisselen, maar niet één op één. Gebruik minder pecorino dan parmezaan en wees zuinig met zout in de rest van het gerecht. Veel koks mengen ze juist: pecorino voor de scherpte, parmezaan voor de ronding.
Pecorino in de keuken
Pecorino romano is de kaas van de Romeinse pasta. In spaghetti cacio e pepe vormt hij met pastawater en zwarte peper een romige saus; ook carbonara, amatriciana en pasta alla gricia draaien op pecorino. Rasp hem zo fijn mogelijk en voeg hem van het vuur af toe, want te veel hitte laat de kaas klonteren.
Jong pecorino smelt goed in ovenschotels en quiche, en werkt uitstekend als laag in lasagne. De schapenmelksmaak geeft extra diepte aan eenvoudige gerechten als gegrilde aubergine of gevulde paprika. Gerijpte pecorino in dunne schaafsels past over een salade met tuinbonen of venkel, een klassieke combinatie in het voorjaar in Rome.
Op de kaasplank
Pecorino toscano fresco op een kaasplank past prachtig bij honing en walnoten. Gerijpte pecorino combineert goed met zongedroogde tomaten, olijftapenade en droog brood. Een glas Vermentino of een volle Montepulciano maakt de combinatie compleet.

